Eastern Poland property compensation deadline approaches
Importance: High
Kresy Wschodnie - utracone Imperium
Nasze Polskie Kresy
Dear Polish American Congress:
We seek your urgent assistance in getting this information to your branches and to Polonia in the USA.
At stake are justice and respect for the property rights of your members whose families lost property in eastern Poland during the war.
They have only one month in which to register their interest in receiving compensation for this land, and after 31 December 2008 it will be too late.
Information is found below and attached. Please contact me urgently if you have any questions or concerns.
STEFAN WIŚNIOWSKI
CHAIRMAN, KRESY-SIBERIA GROUP
3 Castle Circuit Close
Seaforth NSW 2092 Australia
Telephone +61 411 864 873
Stefan.Wisniowski@Kresy-Siberia.org
www.Kresy-Siberia.org
PRZEWODNICZĄCY, GRUPA KRESY-SYBERIA
ul. Wiśniowa 40B lokal nr 6
02-516 Warszawa, Polska
Telefon +48 22 5424090 fax +48 22 5424089
Kom. +48 517 206 491
Stefan.Wisniowski@Kresy-Syberia.org
www.Kresy-Syberia.org
FOR IMMEDIATE RELEASE (Polish text follows)
Eastern Poland property compensation deadline approaches
WARSAW POLAND, Thursday, Nov 6, 2008 - - Although it has not been widely publicized outside Poland, the deadline is looming for the Polish government’s offer of compensation for property left outside its present borders in connection with the Second World War.
This is in not related to restitution for property confiscated in Poland by the German Nazi and post-war Communist regimes. Rather, it is compensation offered for property left behind when Poland’s borders were shifted west after the war. Poland’s eastern territories were taken over by the Soviet Union in exchange for new western territories taken from a vanquished Germany.
Romuald Lipinski, a soldier in the Polish Army that helped drive the Germans out of Italy and who is now living in Virginia, says "it broke our hearts when our land was lost to the Soviets – we felt totally betrayed by our own Allies. We helped win the war against Hitler but lost our homeland to Stalin. But even though we could never return home after the war, we never forgot our Polish homeland. Now after all these years, we rejoice that Poland is free again and that it has not forgotten us either."
Almost 70 years after the war started, partial justice may finally be restored with the Polish government’s compensation offer of twenty percent of the current value of the lost land and buildings. The compensation is funded by the sale of government property. Already nearly $100 million has been awarded to former residents of the Eastern Borderlands ("Kresy" in Polish) and their families for their lost land and homes.
Deportation survivor and current Florida resident, Marie Gaffney, recalls "The Soviet troopers came with guns drawn in the dead of night and dragged us out into minus 40 degree temperatures, with only a few small bundles of our belongings in my father's hands and me in my mother's arms. They deported us to harsh labour camps in Siberia and seized all our property. Our homes are gone forever, but at least this is a symbolic recognition of the injustice we suffered."
The 8 July 2005 Polish law provides for compensation on an equal basis for all pre-war Polish citizens leaving land outside the present borders of Poland due to circumstances surrounding the 1939-1945 war. This includes the deported families, the soldiers who served in the Polish Forces in the West, and their families who spent the war in refugee camps around the world.
Australian second-generation survivor Louise Blazejowska says: "The story of the Soviet war-time persecution of eastern Poland's residents is a little known episode in the history of World War 2, including mass deportations to "Siberia" that resulted in starvation and death, the seizure of property and the cover-up of the Katyn massacre. But the survivors of those tragic events and their heirs now scattered across the world are to this day in the dark about their rights to justice and compensation for their seized property. They must act now before it is too late."
Applications will be accepted only until the end of 2008. Mandatory preconditions include: owners of the property had to be Polish citizens in 1939 and had to have been living in Poland at that time; owners or their heirs must be Polish citizens now (citizenship can be confirmed if parents were Polish citizens); and inheritance rights have to be proven. Some description of the property must also be provided to determine its value.
Although the initial claim must be lodged in one of Poland’s provincial offices by 31 December 2008, any additional supporting evidence can be submitted after the claim is registered, including documents obtained from various archives in Poland, Britain, the US and the former Soviet republics. The Kresy-Siberia Group has organized Polish and English-speaking volunteers to help applicants fill out and lodge their forms as well as with research, translations and navigating through administrative requirements. For more information, or to obtain claim registration forms, potential claimants can e-mail info@kresy-claims.org or visit www.kresy-claims.org.
Kresy-Siberia Group founder Stefan Wisniowski, Canadian-born and now living in Sydney, Australia, says: "For years, many Polish survivors were reluctant to claim money from their homeland as a matter of honor. However, many now understand that things have changed and that as a member of the European Union, Poland is a dynamic western economy that looks after all of its citizens’ human rights, including their property rights. Others, who do not feel the need for financial compensation, may chose to donate their compensation payments to a worthy cause, such as the Kresy-Siberia Foundation which is developing a virtual museum on the internet to preserve their history for future generations."
The Kresy-Siberia Group is the international special interest group of over 750 survivors of the Soviet persecutions and their 2nd and 3rd-generation descendants. Its objectives are to research, remember and recognize the persecution of Polish citizens of all ethnic and religious backgrounds by the Soviet Union during the Second World War. As well as supporting property claimants with information and assistance, one of its current projects is developing a state-of-the-art "virtual museum" on the internet to commemorate this little-known chapter of the Second World War.
--------------------------------------------------------------------------------
Media contacts
Australia & New Zealand:
Stefan Wisniowski
61-4-1186-4873 cell
Stefan.Wisniowski@Kresy-Siberia.org
UK:
George Neisser
44-12572-79145 or 44-77379-98123 cell
Jerzy.Neisser@Kresy-Siberia.org
USA & Canada:
Lynda Kraar
1-201-947-2516 or 1-551-486-3772 cell
Lynda.Kraar@Kresy-Siberia.org
Poland:
Aneta Hoffmann
48-502-870-596 cell
Aneta.Hoffmann@Kresy-Siberia.org
--------------------------------------------------------------------------------
Ed. Note:
The "Kresy-Siberia Group" brings into contact people from countries around the world with a special interest in the tragedy of over one million Polish citizens of various faiths and ethnicities (Polish, Ukrainian, Belorussian, Catholic, Orthodox, Jewish, etc.) either deported from eastern Poland (Kresy) in 1940-41 or otherwise arrested and sent to special Soviet labor camps in Siberia, Kazakhstan and eastern Asia. Some 115,000 of these were evacuated through Iran in 1942 as soldiers of Anders Army and their families - and eventually made their way to the West.
The circumstances of their odyssey and the tragic history of the Polish citizens under Soviet Russian occupation during the war were hushed up by the Allies during the war to protect the reputation of the Soviet Union, an important ally in the war against Nazi Germany. Almost seventy years later the survivors have aged and many have died. The group brings together surviving deportees and their descendants to remember, learn, discover and spread the word of their ordeal to the world and to future generations. We can also provide you with "local" interviews.
--------------------------------------------------------------------------------
DO PILNEGO UPOWSZECHNIENIA
Zbliża się końcowy termin skladania wniosków o odszkodowania
za utracone mienie na d. Kresach Wschodnich
WARSZAWA, 6 listopada 2008 r. - - Mimo, iż fakt ten nie był szeroko omawiany poza Polską, jednakże zbliża się ostateczny termin składania wniosków w odpowiedzi na ofertę rządu polskiego dotyczącą wypłaty odszkodowań za mienie utracone w wyniku II wojny światowej, a leżące obecnie poza granicami Polski.
Sprawa ta nie dotyczy zwrotu mienia skonfiskowanego na terenie Polski przez nazistowskie Niemcy czy powojenny reżim komunistyczny. Jest to odszkodowanie zaproponowane za nieruchomości utracone z powodu przesunięcia granic polskich po wojnie na zachód. Tereny byłych Kresów Wschodnich zostały włączone w 1945 r. do ZSRR, w zamian za zachodnie tereny zabrane pokonanej Rzeszy Niemieckiej.
Pan Romuald Lipinski, ze stanu Wirginia, USA, żołnierz II Korpusu Armii Polskiej, która pokonała Niemców we Włoszech, powiedział "byliśmy zrozpaczeni, gdy nasza ziemia została utracona na rzecz Sowietów – czuliśmy się całkowicie zdradzeni przez naszych sojuszników. Pomogliśmy zwyciężyć Hitlera, ale nasza ojczyzna dostała się pod władanie Stalina. I mimo, iż nie mogliśmy powrócić do naszych domów po wojnie, nigdy nie zapomnieliśmy naszej ojczyzny – Polski. Teraz po tych wszystkich latach, cieszymy się, że Polska jest znów wolna i że ona także o nas nie zapomniała".
Po prawie 70 latach, jakie minęły od czasów II wojny światowej, propozycja polskiego rządu dotycząca wypłaty odszkodowań w wysokości 20% wartości utraconej ziemi i nieruchomości może stanowić w końcu częściowe zadośćuczynienie ich właścicielom. Odszkodowania są finansowane ze sprzedaży nieruchomości należących do Skarbu Państwa. Do chwili obecnej prawie 100 milionów dolarów zostało wypłaconych dawnym mieszkańcom Kresów Wschodnich i ich rodzinom.
Sybiraczka Bożena Marie Gaffney, mieszkająca obecnie na Florydzie, wspomina "Żołnierze sowieccy wtargnęli z karabinami w środku nocy i wygnali nas z domu przy temperaturze -40 C jedynie z kilkoma węzełkami naszych rzeczy osobistych niesionych przez mojego ojca i mnie tulonej w ramionach mojej mamy. Zostaliśmy deportowani do ciężkich obozów pracy na Syberii, a cały nasz majątek został skonfiskowany. Już nigdy nie odzyskamy naszych domów, więc chociaż to odszkodowanie jest symbolicznym zadośćuczynieniem niesprawiedliwości, jakiej byliśmy ofiarami".
Na mocy polskiej Ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. odszkodowania należą się w równej mierze wszystkim przedwojennym obywatelom polskim, którzy w wyniku II wojny światowej zmuszeni byli opuścić ówczesne terytorium Rzeczypospolitej. Dotyczy to deportowanych rodzin, żołnierzy, którzy służyli w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie oraz ich rodzin, które wojnę spędziły w obozach dla uchodźców rozsianych po całym świecie.
Przedstawicielka drugiego pokolenia Sybiraków - Pani Louise Blażejowska, mieszkająca w Australii, powiedziała : "Tragiczne losy mieszkańców d. Kresów Wschodnich w czasie okupacji sowieckiej są mało znanym epizodem w historii II wojny światowej. Dotyczy to masowych deportacji na Syberię, których konsekwencją był głód i śmierć, odbierania mienia czy ukrywania zbrodni w Katyniu. Cudownie ocaleni uczestnicy tych tragicznych wydarzeń oraz ich potomkowie do dnia dzisiejszego nie wierzą, iż kiedykolwiek spotka ich należna im sprawiedliwość i odszkodowanie za utracone mienie. Muszą oni teraz przystąpić do działania, póki nie jest jeszcze za późno".
Wnioski będą przyjmowane jedynie do końca 2008 r. Podstawowe wymogi uprawniające do złożenia wniosku to : wlaściciele nieruchomości byli obywatelami polskimi w 1939 r. i mieszkali w tym czasie na terenie Polski; wlaściciele lub ich potomkowie muszą posiadać obecnie obywatelstwo polskie (obywatelstwo może zostać potwierdzone, jeśli rodzice byli obywatelami polskimi); prawa do spadku są potwierdzone. Do wniosku powinien być dołączony opis nieruchomości – jest to niezbędne do późniejszego określenia wartości nieruchomości.
Chociaż wstępny wniosek o odszkodowanie musi zostać złożony w jednym z urzędów wojewódzkich w Polsce do dnia 31 grudnia 2008 r., to dokumenty stanowiące załącznik do wniosku mogą być dostarczone później, po rejestracji wniosku. Dotyczy to dokumentów odszukanych w różnych archiwach w Polsce, Wielkiej Brytanii, USA czy w byłych republikach ZSRR.
Grupa Kresy-Syberia stworzyła grupę wolontariuszy mówiących po polsku i po angielsku, którzy będą pomagać osobom zainteresowanym wypełnić i złożyć wniosek czy tez będą służyć pomocą przy tłumaczeniach. W celu uzyskania dalszych informacji lub niezbędnych formularzy, potencjalni wnioskodawcy mogą się kontaktować z nami drogą emailową : info@kresy-mienie.org lub odwiedzając stronę www.kresy-mienie.org.
Założyciel Grupy Kresy-Syberia – Pan Stefan Wiśniowski, Australijczyk urodzony w Kanadzie – stwierdził: "Przez lata wielu byłych polskich wysiedleńców było przeciwnych występowaniu do swojej ojczyzny o jakiekolwiek pieniądze, traktując tę sprawę w kategoriach honoru. Jednakże wielu spośród nich jest dziś świadomych, że sytuacja się zmieniła. Obecnie polska gospodarka dynamicznie się rozwija, a Polska jako członek Unii Europejskiej troszczy się o przestrzeganie praw swych obywateli, także ich praw własności. Inni, którzy nie odczuwają potrzeby finansowego odszkodowania, mogą ofiarować uzyskane pieniądze na cel charytatywny, na przykład Fundację Kresy-Syberia, która tworzy obecnie muzeum wirtualne poświęcone upamiętnieniu ich losów dla przyszłych pokoleń".
Grupa Kresy-Syberia jest międzynarodową grupą skupiającą ponad 750 byłych Sybiraków i ich potomków z drugiego i trzeciego pokolenia. Jej celem jest badanie, upamiętnianie i upowszechnianie tragicznych losów obywateli polskich różnych narodowości i wyznań pod okupacją sowiecką w trakcie II wojny światowej. Poza wspieraniem osób pragnących złożyć wnioski o odszkodowanie, jednym z jej bieżących projektów jest stworzenie "wirtualnego muzeum" w Internecie mającego za zadanie upamiętnić ten mało znany fragment historii II wojny światowej.
--------------------------------------------------------------------------------
Kontakty dla prasy :
Australia & New Zelandia :
Stefan Wiśniowski
tel. kom.+61-4-1186-4873
Stefan.Wisniowski@Kresy-Syberia.org
Wielka Brytania :
Jerzy Neisser
tel. kom. 44-77379-98123 oraz +44-12572-79145
Jerzy.Neisser@Kresy-Syberia.org
USA & Kanada :
Lynda Kraar
tel. kom. 1-551-486-3772 oraz +1-201-947-2516
Lynda.Kraar@Kresy-Syberia.org
Polska :
Aneta Hoffmann
tel. kom. +48-502-870-596
Aneta.Hoffmann@Kresy-Syberia.org
--------------------------------------------------------------------------------
Przypis: "Grupa Kresy-Syberia" łączy ludzi z różnych krajów, dla których ważny jest temat tragedii ponad miliona obywateli polskich różnych wyznań i narodowości (Polaków, Ukraińców, Białorusinów, katolików, prawosławnych, żydów itp.), którzy zostali aresztowani lub deportowani z b. Kresów Wschodnich II RP w latach 1940-41 do specjalnych obozów pracy na Syberii, w Kazachstanie i na tereny azjatyckich republik ZSRR. 115.000 spośród nich zostało ewakuowanych do Iranu w 1942 r. jako żołnierze Armii Andersa i ich rodziny. Ostatecznie znaleźli się oni na Zachodzie. Okoliczności ich odysei i tragicznych losów obywateli polskich pod okupacją sowiecką w czasie II wojny światowej były przemilczane przez aliantów w czasie wojny, aby chronić imię ZSRR – ważnego sojusznika w walce z III Rzeszą. Prawie siedemdziesiąt lat później Sybiracy zestarzeli się, wielu spośród z nich już nie żyje. Nasza grupa łączy Sybiraków i ich potomków, aby upamiętniać, nauczać, odkrywać i upowszechniać wiedzę nt. ich tragicznych losów - na całym świecie i kolejnym pokoleniom. Możemy udzielić Państwu także lokalnych wywiadów.
Alex Lech Bajan
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
sms: 703-485-6619
EMAIL: sales@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
Replacement for the SUN COBALT RAQ LINE
New Centos BluQuartz Virtualization and Cluster Web Servers
Saturday, November 22, 2008
Saturday, August 18, 2007
Wojna Polsko-Sowiecka w obronie Polski i Swiata przed nawala Sowiecka.
Wojna Polsko-Sowiecka w obronie Polski i Swiata przed nawala Sowiecka.
Klania sie Lech Bajan z Washington DC
Pragne pozdrowic Pana Nauczyciela Polskiego oraz kolezanki i kolegow z Technikum Pszczelarskiego.
Alsolwent 1986 rok
Cud nad Wisłą87. Rocznica Cudu nad Wisłą,
prof. dr hab. Wiesław Jan Wysocki, prof. dr hab. Józef Szaniawski, o. Jacek Cydzik
Dzień 15 sierpnia 1920 roku na zawsze został zapisany w dziejach naszej Ojczyzny i przeszedł do historii pod nazwą “Cudu nad Wisłą”. Chociaż po zwycięstwie na ustach niewierzących widzieliśmy nieraz sarkazm, gdy mówiono o “Cudzie nad Wisłą” będzie o nim po wsze czasy pisała historia Polski i historia świata, a Kościół - zapewniał 84 lata temu Aleksander kardynał Kakowski - zawsze będzie przypominał wiernym swoim słowa Psalmu: “Jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuwa, który go strzeże” (Ps. 126, 2). Wszystkim obrońcom Ojczyzny cześć i chwała, Bogu wdzięczność.
Cud - trafnie pisał Władysław Pobóg-Malinowski - nie powstaje z niczego, nie wyrasta na nieużytkach jałowych. Cud sierpniowy zrodził się pod opieką Boską, z męki samotnej Wodza i ze zbiorowego, krwawego, ofiarnego wysiłku żołnierza. Jest to istotnie cud niespożytej mocy ducha polskiego, mocy, która spętana w niewoli drzemała, a obudzona do życia piorunem spadała na ponawianą próbę narzucenia jarzma.
Nazwać zwycięstwo
Nazwę nadaną temu naszemu świetnemu zwycięstwu nad wrogiem dostatecznie tłumaczą i uzasadniają nieustraszone bohaterstwo polskiego żołnierza, niezwykły duch ofiarności, jednolity antybolszewicki front moralny całego społeczeństwa, ufność w ostateczne zwycięstwo i niezwyciężona moc ducha narodu płynąca z gorącej wiary.
Sformułowania “Cud nad Wisłą” po raz pierwszy użył w mowie sejmowej ówczesny “prezydent ministrów” Wincenty Witos. Przedostały się one do prasy zagranicznej i te proste słowa - Cud nad Wisłą - pozostały w historii jako pełna zachwytu nazwa naszego wielkiego, w długie wieki pamiętnego zwycięstwa bohaterskich wojsk polskich pod bramami Warszawy nad armią bolszewicką.
Rzeczywistym autorem tych słów był poseł i redaktor Stanisław Stroński, który w przeddzień generalnego ataku bolszewików na Warszawę, w wigilię historycznej daty 15 sierpnia roku 1920 przypomniał w “Rzeczpospolitej” straszne, a tak podobne do naszych, dni Francji z września roku 1914, gdy Niemcy parli na Paryż i gdy stał się ów “Cud nad Marną” - zwycięstwo wojsk marszałka Jacquesa Joffre nad Prusakami. Profesor Stroński przypomniał ówczesną niespodziewaną odmianę losu, jakiej doznała Francja i wyraził niezłomną ufność, że i u nas stanie się podobny cud i zwać go będziemy “Cudem nad Wisłą”.
I cud ów stał się!
Czerwona groza u bram stolicy
Cudowny był to także zryw wszystkich warstw społecznych. Ramię przy ramieniu: chłop i robotnik, inteligent i ksiądz, starzec i młodzieniec, kobiety i dzieci, wszystko co potrafi karabin utrzymać w ręku lub w inny sposób oddać swe usługi Armii Narodowej jednoczy się dla wspólnego odparcia wroga. W całym kraju jak długi szeroki wraz z tym dobrowolnym ochotniczym pospolitym ruszeniem żołnierza następuje powszechne zjednoczenie duchowe.
Tym bardziej na cud to wyglądało, iż od początków sierpnia 1920 roku armia polska znajdowała się w permanentnym odwrocie. Znaczne, przeważające siły wroga - pewne zwycięstwa nacierały z furią, przerywając łączność dowozu amunicji i żywności. Żołnierz nasz był wyczerpany trudami długotrwałego odwrotu, wygłodniały i obdarty, bo rezerw młoda organizacja państwowa nie posiadała. Przez cały kraj przewaliło się zarzewie trwogi. Ludzie małego serca, pospiesznie pakują dobytek i co tchu uciekają na zachód w Poznańskie. Panika ogarnia coraz to nowe połacie kraju, obejmuje wszystkie warstwy społeczeństwa. Komunikaty wojenne przynoszą wieści coraz groźniejsze. Pomoc zachodu ogranicza się do pięknie brzmiących frazesów, a skromne posiłki amunicyjne utknęły w Gdańsku, bo skomunizowani robotnicy niemieccy odmawiają wyładunku, to samo zresztą dzieje się z transportami idącymi przez Czechosłowację...
Bolszewicy podeszli blisko pod Warszawę, a opór naszych oddziałów, choć bohaterski, słabnął. 13 sierpnia po południu znaleźli się u bram stolicy, pod Radzyminem, niespełna 22 km od ówczesnych rogatek miasta.
13 sierpnia 1920 roku bolszewicki generał Michaił Tuchaczewski rozpoczął decydującą ofensywę na Warszawę i następnego dnia walki toczyły się już w Radzyminie, który przechodził z rąk do rąk. Jednocześnie bolszewicy silnie atakowali 5. Armię gen. Władysława Sikorskiego nad Wkrą. Sytuacja stała się poważna i rząd Rzeczypospolitej Polski zdecydował ewakuację niektórych urzędów i korpusu dyplomatycznego do Poznania. Tylko paru ambasadorów-posłów, w tym nuncjusz Achilles Ratti (późniejszy papież Pius XI) pozostali w Warszawie.
Upadek stolicy oznaczałby nie tylko utratę punktu strategicznego, nie tylko zapanowanie w Warszawie “czerwonej dziczy”, ale byłby decydującym ciosem w moralną i duchową bazę odradzającego się Państwa Polskiego, nie mówiąc już o wpływie na sytuację w całej Europie.
Na szczęście żołnierz polski świadomy był roli, jaką miał spełnić. Rolę tę spełnił i - jak powiedziano - spełnił się cud. Cud nie sił nadprzyrodzonych, lecz sił drzemiących w duszy Narodu. Nie można jednak pominąć milczeniem faktu, iż podczas gdy decydujący moment zwycięstwa nadchodził, wszystkie świątynie w całej Polsce wypełnione były po brzegi rozmodlonym tłumem, który za przyczyną Tej, która broni “Jasnej Częstochowy i w Ostrej Świeci Bramie”, w całonocnej adoracji błagał Boga o zwycięstwo dla naszej armii.
W rozkazie operacyjnym z 15 sierpnia marszałek Józef Piłsudski pisał: Wszystkie wojska zrozumieć muszą, że bitwa ta rozstrzyga losy wojny w kraju i dać może pożądane rezultaty tylko przy najwyższym wysiłku i woli poszczególnego żołnierza i oficera.
Polska krucjata w obronie Wiary
Kościół, tak bardzo związany z narodem i całym społeczeństwem, od pierwszych dni wojny polsko-bolszewickiej wspierał działania Wojska Polskiego, apelował do wiernych i duchowieństwa, aby nie szczędziło wysiłku włączając się do obrony kraju, zachęcał do służenia ojczyźnie mieniem a nawet życiem.
Duchowieństwo apelowało do społeczeństwa o poparcie odezwy Ministerstwa Skarbu w kwestii pożyczki i wsparcie materialną ofiarą skarbu państwa: Polska poszczycić się tem może, iż episkopat nasz zawsze gorąco odczuwał potrzeby kraju i w chwilach ciężkich nie omieszkał spieszyć z ofiarą i skuteczną pomocą, nie wahał się nawet sięgnąć do skarbców kościelnych i z nich złoto i srebro, a nawet wota i naczynia święte składał na ołtarzu Ojczyzny. Kiedyż zaś ukochana Ojczyzna nasza w tak ciężkiej znalazła się potrzebie, jak obecnie - głosił kardynał Aleksander Kakowski, arcybiskup metropolita warszawski.
Zresztą już 2 maja 1920 roku we wszystkich kościołach odbyły się uroczyste Msze święte z wystawieniem Najświętszego Sakramentu - na intencję bojowników naszych na froncie, męczenników na Kresach wschodnich i zachodnich oraz budowniczych Polski silnej duchem chrześcijańskim i miłością Ojczyzny.
Nie zabrakło też przedstawicieli duchowieństwa w szeregach wojska, w walkach na pierwszej linii frontu. Na prośbę biskupa polowego Wojska Polskiego Stanisława Galla kard. Kakowski już w lutym 1920 roku pisał: Uznając w zupełności, że potrzeby armii, a zwłaszcza duchowe powinny w tej chwili, kiedy ten żołnierz bohatersko walczy o bezpieczeństwo naszej Ojczyzny, być na pierwszym planie, postanowiłem zgodnie z uchwałą zjazdu J.J.E.E.Ks.Ks. [Ich Ekscelencji Księży] Biskupów w Gnieźnie, aby 5 procent kapłanów mojej Archidiecezji podążyło na plac boju dzielić z żołnierzem trudy życia obozowego i zaspokajać jego potrzeby duchowe.
Niestety, wkrótce po zajęciu Kijowa (7 maja 1920 roku) rozpoczął się wymuszony odwrót wojsk polskich na zachód. Wówczas w “Wiadomościach Archidiecezjalnych Warszawskich” pisano: Silniej niż kiedykolwiek od czasu odzyskania niepodległości rozległ się po całej Polsce głos: “Do broni narodzie! wróg u bram Ojczyzny! co więcej, u wrót stolicy - Warszawy!” Temu głosowi duchowieństwo polskie, wierne tradycji ojców, zawtórowało całą potęgą umiłowania Boga i Ojczyzny. Powolne wezwaniu swoich Biskupów stanęło jak jeden mąż do służby pomocniczej walczącej armii. Część kapłanów naszej archidiecezji weszła do szeregu kapelanów wojskowych. Nie mogąc, co prawda, chwycić za broń, godzić w pierś wroga i siłą miażdżyć siłę, idziemy jako szafarze łask Bożych, słowem i krzyżem podnosząc ducha i budząc męstwo. Tym sposobem jednej sprawie służymy.
W obliczu nadchodzącego zagrożenia w imieniu biskupów polskich kardynał Edmund Dalbor prymas Polski zwrócił się do Ojca Świętego Benedykta XV z prośbą o błogosławieństwo dla Polski, pisząc m.in.:
Ojcze święty! Ojczyzna nasza od dwóch lat walczy z wrogiem Krzyża Chrystusowego - z bolszewikami. Odradzająca się Polska, wyczerpana czteroletnimi zmaganiami się ościennych państw na jej ziemiach, wyniszczona obecną wojną, zdobywa się na ostateczny wysiłek. Jeżeli Polska ulegnie nawale bolszewickiej, klęska grozi całemu światu, nowy potop ją zaleje, potop mordów, nienawiści, pożogi, bezczeszczenia Krzyża...
Pomoc z Watykanu
Biskupi zwrócili się także o pomoc i ratunek dla Polski do episkopatu świata:
Zwracamy się do was, najczcigodniejsi księża biskupi całego katolickiego świata, z wołaniem gorącym o pomoc i ratunek dla Polski. Zwracamy się w chwili tak bardzo dla nas krytycznej, kiedy to wróg potężny staje na naszych rubieżach, zagrażając nam podbojem i zniszczeniem... Wszak nie szukała Polska tej walki, narzucona jej ona została, nie walczymy zupełnie z narodem, walczymy raczej z tymi, którzy Rosję zdeptali, jej krew i duszę wyssali, idąc po nowe zabory... Dla wroga, który nas zwalcza, nie jest bynajmniej Polska ostatnią przestrzenią dla jego trofeów, lecz jest mu raczej etapem tylko i pomostem do zdobycia świata... Bolszewizm idzie istotnie na podbój świata... Polska w pochodzie bolszewizmu na świat jest już ostatnią dla niego barierą, a gdyby się ta załamała, rozleje się on po świecie falami zniszczenia... Bo bolszewizm jest ostatnim wykwitem wszelkich zasad negacji, chowanych przez całe stulecia, które godziły w rodzinę, w wychowanie, w ustrój socjalny, w religię, a nadto dziś godzą w samą do niedawna bóstwioną jeszcze przez siebie władzę... Zwracamy się przeto, bracia nasi, o ratunek, nie o pieniądze was prosimy, nie o amunicję, nie o wojskowe zastępy, nie prosimy was o to, zwłaszcza że nie wojny pragniemy, lecz jedynie pokoju, byleby tylko pokój ten nie był nowym u nas podbojem, a światu zagrożeniem. Pokoju pragniem i o pokój się modlimy, i was dlatego, najczcigodniejsi bracia, o broń prosim pokoju jaką jest modlitwa. Prosim was dzisiaj o szturm modłów do Boga za Polskę.
W odpowiedzi na apel Episkopatu Polski w liście z 5 sierpnia 1920 roku Papież Benedykt XV wyraził życzenie, aby wszyscy biskupi świata katolickiego wznieśli gorące modły dla ubłagania miłosierdzia Pańskiego nad nieszczęsną Polską, podkreślając, że obecnie jest w niebezpieczeństwie nie tylko istnienie narodowe Polski, lecz całej Europie grożą okropności nowej wojny. Nie tylko więc miłość dla Polski, ale miłość dla Europy całej każe nam pragnąć połączenia się z nami wszystkimi wiernych w błaganiu Najwyższego, aby za orędownictwem Najświętszej Dziewicy Opiekunki Polski zechciał oszczędzić Narodowi Polskiemu tej ostatecznej klęski.
Pomoc z Jasnej Góry
Jak to niejednokrotnie bywało w momentach trudnych dla kraju biskupi zwyczajem Ojców Naszych zebrali się 26-28 lipca 1920 roku na Jasnej Górze u stóp Matki Boskiej Częstochowskiej i pod przewodnictwem kard. Dalbora ślubowali:
Tutaj na Jasnej Górze, gdzie każdy kamień głosi cuda Twojej nad narodem naszym opieki, wyciągamy ku Tobie Matko litości błagalne ręce, byś w ciężkiej kraju naszego potrzebie przyszła nam z pomocą. Odrzuć wroga do granic naszej ojczyzny, wróć krajowi naszemu upragniony pokój, ład i porządek, wypleń z serc naszych ziarno niezgody.
W apelu do narodu biskupi nawoływali:
Podnieśmy się na duchu i z ufnością dziś wołajmy do Najświętszej Panny: Nie na to, o Pani, okazałaś się nam na nowo Polski Królową, nie na to na nowych drogach przewodzisz jej i królujesz, byś ukochany przez siebie naród z powrotem do osłon włożyła grobowych. Nie na toś nas tak dziwnemi, cudownemi prowadziła ku wolności drogami, by pozwolić na powtórne okucie narodu w pęta najstraszliwszej niewoli. Przynaglajmyż modłami Najświętszą Panią Naszą a łącząc się razem w modlitwie, połączmyż się razem we wspólnej obronie zagrożonego narodu w jedno jakoby bractwo narodowego zjednoczenia pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej.
Ramię przy ramieniu
Kard. Kakowski wzywał kapłanów archidiecezji warszawskiej do zgłaszania w Kurii Metropolitarnej swych kandydatur na kapelanów wojskowych, stwierdzając że wszyscy kapłani powinni stać na powierzonych sobie przez władzę stanowiskach. Polecił też tworzyć we wszystkich parafiach komitety parafialne opieki nad rodzinami walczących na froncie rodaków. Zachęcał wiernych do modlitwy i uczestnictwa w uroczystych Mszach świętych, nieszporach i adoracjach Najświętszego Sakramentu celem uproszenia błogosławieństwa dla ojczyzny i wojska (W chwili tak poważnej, jaką obecnie przeżywa naród polski, dla pokrzepienia ducha i wzmocnienia serc wiernych, na ubłaganie pomocy z Nieba, której Bóg nigdy nie skąpił proszącym o nią... zarządzam nabożeństwa błagalne). Miała to być nowenna z wystawieniem Najświętszego Sakramentu odprawiana dwa razy dziennie w kościele ojców jezuitów, u św. Anny i w kościele Zbawiciela, następnie całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu w dniu 8 sierpnia, po której procesje ze wszystkich kościołów udały się na plac Zamkowy, aby tam połączyć się w jedną błagalną procesję do katedry św. Jana.
7 sierpnia w kościołach całej Polski ogłoszono skierowaną do wiernych odezwę kard. Aleksandra Kakowskiego:
Nadeszła chwila, kiedy cały naród, a w szczególności m.st. Warszawa ma zdobyć się na siłę, aby odeprzeć najeźdźców i spełnić święty względem ojczyzny obowiązek. W tym celu tymczasowa Rada Obrony miasta wzywa do tworzenia batalionów ochotniczych, do których stanąć winien każdy, kto zdolny unieść broń. Kogo na to nie stać niech spieszy do drużyn, które pracują koło kopania okopów. Nie trwoga, nie zemsta pchać nas winna, lecz płomienne wołanie Matki ojczyzny o pomoc i ratunek... Niech serca nie warzy zwątpienie i małoduszność, bo dopóki tętni w duszy polskiej wiara w opiekę Bożą i prawdziwy patriotyzm, nie masz takiej siły, któraby nas złamać mogła. Gubernator wojenny i Rada tymczasowa ujęła w swoje ręce obronę miasta, im więc należy się bezwzględny posłuch, a kto nie pójdzie za ich odezwaniem, nie jest godzien imienia Polaka. Więc naprzód na posterunek pod hasłem: “Bóg i Ojczyzna”.
Tego samego dnia biskup podlaski Henryk Przeździecki głosił:
Wielkie niebezpieczeństwo nam zagraża! Na granicach Ojczyzny z mieczem i ogniem stoją moskiewskie hordy bolszewickie. Bohaterskie wojska nasze w śmiertelnej walce zmagają się z wrogiem... Przy pomocy Bożej możemy się od tej klęski uwolnić i wroga na ziemię naszą nie wpuścić, jeżeli przestaniemy waśnić się i kłócić i staniemy ramię przy ramieniu, jak jeden mąż w obronie ognisk naszych i zagonów naszych.
Pewne sukcesu cztery armie sowieckie zostały w wyniku polskiej kontrofensywy pokonane. 15 sierpnia 1920 roku, w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, ziściły się intencje gorących modlitw Polaków oraz Ojca Świętego i biskupów całego świata katolickiego, a strategiczny geniusz Józefa Piłsudskiego zadecydował o losie Polski.
Fundament sukcesu
Wspominając te chwile generał Józef Haller w artykule “Najświętsza Maryja Wniebowzięta Cudowna Polski Królowa Święta”, opublikowanym w sierpniu 1952 roku w londyńskiej “Gazecie Niedzielnej” pisał:
Kiedy 14 sierpnia rozpoczynała się bitwa pod Warszawą, modliliśmy się gorąco w całym kraju, zwłaszcza w Warszawie, gdzie w kościele Zbawiciela odprawiana nowenna do Wniebowziętej Bogarodzicy po codziennej Mszy św. przy ołtarzu Matki Boskiej Częstochowskiej ubłagała nam zwycięstwo.
Pamiętać trzeba, że naród był zaskoczony i mocno wstrząśnięty nieoczekiwanym, tak gwałtownym odwrotem wojsk naszych. Naczelne władze, nie liczące się widocznie z tą możliwością, były zdezorientowane i jakby sparaliżowane, a ze wschodu uciekająca ludność z całym dobytkiem powiększała niepokój i grozę sytuacji. Przyczyniało się także stanowisko naszych sojuszników, którzy w obawie o rozszerzenie wojny interweniowali na rzecz zatrzymania walki, wysuwając jako linię demarkacyjną tzw. linię Curzona. Ale Sejm zdobył się na ustawę o utworzeniu Rady Obrony Państwa, do której weszli przedstawiciele wszystkich stronnictw politycznych pod przewodnictwem Naczelnika Państwa, Józefa Piłsudskiego, a prezes Rady Ministrów Witos został zastępcą przewodniczącego. Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował czterech doświadczonych starszych generałów również członkami R.O.P. Zaś zjednoczone społeczeństwo stolicy wyłoniło Obywatelski Komitet Obrony Państwa (O.K.O.P.). Do prezydium weszli przedstawiciele wszystkich stronnictw politycznych i wielkich organizacji społecznych.
R.O.P. uchwaliła jednogłośnie mój wniosek o tworzeniu Armii Ochotniczej, która rychło przekroczyła liczbę sto tysięcy, a pierwsza jej dywizja (złożona z Sokołów, harcerzy i studentów) już przy końcu lipca stoczyła dwie bitwy, pod Surażem i Paprocią, ułatwiając skoordynowany odwrót I Armii. Większość ochotników zapełniła szczerby i luki walczących oddziałów zasilając nie tylko liczbowo, ale zapałem swoim podnosząc ducha i całe morale wojska.
Pod Radzyminem
Rankiem 13 sierpnia 1920 roku gen. Haller wydał rozkaz nr. 3811-III Dowództwa Frontu Północnego, w którym jest zdanie:
Jutro zaczyna się decydująca bitwa o los wojny i Polski.
Po latach wspominał, że:
...rozkaz 13 sierpnia został wydany po gorących modlitwach do Boga za najpewniejszym pośrednictwem Orędowniczki naszej i Królowej, Najśw. Matki Chrystusowej, z całą ufnością w pomoc Bożą, ale też po sumiennym rozważeniu sytuacji wojsk naszych i nieprzyjacielskich i wzięciu pod uwagę ostatnich informacji jak i czynników zaskoczenia niespodziewanym atakiem upojonego zwycięstwami nieprzyjaciela.
Od świtu 14 sierpnia toczyła się zażarta walka o Radzymin, dokąd udał się gen. Haller i gdzie zarządził przeciwnatarcie jedną z dywizji stojących w odwodzie dowództwa frontu, co zatrzymało ataki bolszewickie na polskich okopach. Zawiadomiony przez niego prezes Rady Ministrów, Wincenty Witos przybył na front, aby zagrzać młodych niedoświadczonych ochotników, którzy zapełnili wielkie szczerby 12 dywizji piechoty. Również z odwodów autobusami warszawskimi przesunięto jeden batalion z Jabłonnej, który wyrzucił bohaterskim atakiem bolszewików, którzy wtargnęli do Izabelina. W tym czasie gen. Sikorski informował, że jego atak załamał się i wojska V Armii w odwrocie zbliżają się do Modlina. Wobec tego wydano rozkaz do zgrupowania wszystkich do dyspozycji stojących wojsk do powtórnego ataku wyrażając przy tym ufność, że przekroczą rzekę Wkrę.
Gen. Haller wspominał dalej:
Ustabilizowawszy odcinek frontu pod Radzyminem, ruszyłem na odcinek V Armii, gdzie zastałem sytuację, jak się spodziewałem - ostatnie oddziały V Armii przekraczały rzekę Wkrę. Tam pod Borkowem odznaczyłem dwóch rannych posłów na Sejm krzyżem Virtuti Militari, byli to pp. Downarowicz i Thugutt. Zaznaczam, że na zebraniu seniorów stronnictw sejmowych pod przewodnictwem marszałka Trąmpczyńskiego, na które zostałem zaproszony wraz z ministrem spraw wojskowych gen. Sosnkowskim, uchwalono zgodnie z moim wnioskiem odroczenie Sejmu, aby posłowie mogli spełnić swój obowiązek wojskowy.
Następnego dnia kontynuowany był atak na obydwu odcinkach frontu, przy czym znakomicie prowadzonym przeciwuderzeniem flankowym odwodową XX dywizją piechoty gen. Żeligowskiego, wspartym skutecznym ogniem artylerii, którą wysunąłem aż przed okopy, został w nocy zdobyty Radzymin, co zdecydowało o zwycięstwie, i wraz z walczącymi oddziałami dostałem się do zdobytego i płonącego Radzymina. 16 sierpnia w radzymińskim kościele parafialnym po dziękczynnej Mszy św. zabrzmiał uroczyście hymn dziękczynny “Te Deum laudamus”. Przybyły wtenczas z Rzymu J.E. ks kardynał Kakowski stojąc na stopniach kościoła udzielił błogosławieństwa apostolskiego, które przywiózł od Ojca św. Benedykta XV, zawsze okazującego Polsce swoją ojcowską życzliwość, po czym zostało wielu żołnierzy odznaczonych krzyżami Virtuti Militari.
Nieprzyjaciel próbował jeszcze bronić się w Mińsku Mazowieckim, skąd został wyparty 17 sierpnia koło południa przez oddziały frontu północnego, poprzedzane pancerkami (,,Paderewski” i “Danuta”). W samym środku miasta odprawiłem XV dywizję piechoty do dyspozycji Naczelnego Wodza, którego właśnie XIV Dywizja Grupy Uderzeniowej wkraczała do Mińska Mazowieckiego. To uwolnienie Warszawy, tak już bardzo zagrożonej, nazwał naród “Cudem nad Wisłą”, jak w roku 1914 zatrzymanie Niemców nad Marną przez wojska francuskie pod dowództwem marszałka Joffre otrzymało zaszczytną nazwę Cudu nad Marną. Walki kontynuowane pod bezpośrednim dowództwem Naczelnego Wodza w ostatniej bitwie nad Niemnem zakończyły wojnę polsko-bolszewicką zwycięstwem Polski.
Nie więcej o nim było w komunikacie sztabu jeneralnego, ponad to słowa: “Ze szczególnom uznaniem należy podkreślić bohaterską śmierć ks. kapelana Ignacego Skorupki z V dywizji piechoty, który w stule i z krzyżem w ręku przodował atakującym oddziałom”.
Zdumiony odwagą i męstwem bojowników polskich żołnierz bolszewicki cofał się w przestrachu i padał rażony - mówił w pierwszą rocznicę Cudu nad Wisłą Aleksander kardynał Kakowski - bo nad zastępami Wojsk Polskich widział unoszący się sztandar z wizerunkiem Matki Boskiej. A chociaż po zwycięstwie na ustach niewierzących widzieliśmy nieraz sarkazm, gdy mówiono o “Cudzie nad Wisłą” zwycięstwo nasze pozostanie na zawsze “wielkim zwycięstwem”, o “Cudzie nad Wisłą” będzie pisała po wsze czasy historia Polski i historia świata, a Kościół zawsze będzie przypominał wiernym swoim słowa Psalmu: “Jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuwa, który go strzeże” (Ps. 126, 2). Wszystkim obrońcom Ojczyzny cześć i chwała, Bogu wdzięczność.
SŁAWOMIR Z. FRĄTCZAK
About Me
Lech Alex Bajan Przewodniczacy MlodzieZy w Lubeskim 1985-86 ktory otwarcie przeciwstawil sie Doktrynie Komunistycznej 1985 roku.sierpnia 1987 roku w USA. Zalozyciel RAQport. Aktywny, skontaktowany politycznych i biznesowych w USA szczegolnia w Washington DC. Niezalezny, nieskorumpowany, czysty w EPN, polski patriota – myslacy w kategoriach co dobrze dla Polski i Polakow w kraju i zagranica. Matka nauczyciel emerytowany w Krasniku. Ojciec SW. pamieci zmarl 1989 roku – poeta spraw Solidarnosci i wolnosci polski, dlugoletni pracownik Fabryki Lozysk Tocznych ( FLT ) Krasnik - Miczyslaw Bajan Brat : Marek Bajan 3 krotny mistrz Polski w Piecioboju Nowoczesnym, olimpijczyk z Moskwy, trener w Berlinie. Wojek Kazimierz Kowal zaslozony dla Armi Krajowej na Lubeszczyznie Szczegolna zasloga za adbicie polskich dziewczat-kobiet z Powstania Warszawskiego wiezionych w okolicach Urzedowa K. Lublina 1946 roku przez sowieckie NKWD. Zamordowany w 1946 roku przez sowieckich oprawcow. Kuzyn Jerzy Bajan (ur. 4 maja 1901, zm. 27 czerwca 1967), polski pilot myśliwski i pułkownik. Bajan odniósł w tym Challenge'u de France 1936 wielkie zwycięstwo
Alex Lech Bajan
Polish American
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
EMAIL: alex@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
Klania sie Lech Bajan z Washington DC
Pragne pozdrowic Pana Nauczyciela Polskiego oraz kolezanki i kolegow z Technikum Pszczelarskiego.
Alsolwent 1986 rok
Cud nad Wisłą87. Rocznica Cudu nad Wisłą,
prof. dr hab. Wiesław Jan Wysocki, prof. dr hab. Józef Szaniawski, o. Jacek Cydzik
Dzień 15 sierpnia 1920 roku na zawsze został zapisany w dziejach naszej Ojczyzny i przeszedł do historii pod nazwą “Cudu nad Wisłą”. Chociaż po zwycięstwie na ustach niewierzących widzieliśmy nieraz sarkazm, gdy mówiono o “Cudzie nad Wisłą” będzie o nim po wsze czasy pisała historia Polski i historia świata, a Kościół - zapewniał 84 lata temu Aleksander kardynał Kakowski - zawsze będzie przypominał wiernym swoim słowa Psalmu: “Jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuwa, który go strzeże” (Ps. 126, 2). Wszystkim obrońcom Ojczyzny cześć i chwała, Bogu wdzięczność.
Cud - trafnie pisał Władysław Pobóg-Malinowski - nie powstaje z niczego, nie wyrasta na nieużytkach jałowych. Cud sierpniowy zrodził się pod opieką Boską, z męki samotnej Wodza i ze zbiorowego, krwawego, ofiarnego wysiłku żołnierza. Jest to istotnie cud niespożytej mocy ducha polskiego, mocy, która spętana w niewoli drzemała, a obudzona do życia piorunem spadała na ponawianą próbę narzucenia jarzma.
Nazwać zwycięstwo
Nazwę nadaną temu naszemu świetnemu zwycięstwu nad wrogiem dostatecznie tłumaczą i uzasadniają nieustraszone bohaterstwo polskiego żołnierza, niezwykły duch ofiarności, jednolity antybolszewicki front moralny całego społeczeństwa, ufność w ostateczne zwycięstwo i niezwyciężona moc ducha narodu płynąca z gorącej wiary.
Sformułowania “Cud nad Wisłą” po raz pierwszy użył w mowie sejmowej ówczesny “prezydent ministrów” Wincenty Witos. Przedostały się one do prasy zagranicznej i te proste słowa - Cud nad Wisłą - pozostały w historii jako pełna zachwytu nazwa naszego wielkiego, w długie wieki pamiętnego zwycięstwa bohaterskich wojsk polskich pod bramami Warszawy nad armią bolszewicką.
Rzeczywistym autorem tych słów był poseł i redaktor Stanisław Stroński, który w przeddzień generalnego ataku bolszewików na Warszawę, w wigilię historycznej daty 15 sierpnia roku 1920 przypomniał w “Rzeczpospolitej” straszne, a tak podobne do naszych, dni Francji z września roku 1914, gdy Niemcy parli na Paryż i gdy stał się ów “Cud nad Marną” - zwycięstwo wojsk marszałka Jacquesa Joffre nad Prusakami. Profesor Stroński przypomniał ówczesną niespodziewaną odmianę losu, jakiej doznała Francja i wyraził niezłomną ufność, że i u nas stanie się podobny cud i zwać go będziemy “Cudem nad Wisłą”.
I cud ów stał się!
Czerwona groza u bram stolicy
Cudowny był to także zryw wszystkich warstw społecznych. Ramię przy ramieniu: chłop i robotnik, inteligent i ksiądz, starzec i młodzieniec, kobiety i dzieci, wszystko co potrafi karabin utrzymać w ręku lub w inny sposób oddać swe usługi Armii Narodowej jednoczy się dla wspólnego odparcia wroga. W całym kraju jak długi szeroki wraz z tym dobrowolnym ochotniczym pospolitym ruszeniem żołnierza następuje powszechne zjednoczenie duchowe.
Tym bardziej na cud to wyglądało, iż od początków sierpnia 1920 roku armia polska znajdowała się w permanentnym odwrocie. Znaczne, przeważające siły wroga - pewne zwycięstwa nacierały z furią, przerywając łączność dowozu amunicji i żywności. Żołnierz nasz był wyczerpany trudami długotrwałego odwrotu, wygłodniały i obdarty, bo rezerw młoda organizacja państwowa nie posiadała. Przez cały kraj przewaliło się zarzewie trwogi. Ludzie małego serca, pospiesznie pakują dobytek i co tchu uciekają na zachód w Poznańskie. Panika ogarnia coraz to nowe połacie kraju, obejmuje wszystkie warstwy społeczeństwa. Komunikaty wojenne przynoszą wieści coraz groźniejsze. Pomoc zachodu ogranicza się do pięknie brzmiących frazesów, a skromne posiłki amunicyjne utknęły w Gdańsku, bo skomunizowani robotnicy niemieccy odmawiają wyładunku, to samo zresztą dzieje się z transportami idącymi przez Czechosłowację...
Bolszewicy podeszli blisko pod Warszawę, a opór naszych oddziałów, choć bohaterski, słabnął. 13 sierpnia po południu znaleźli się u bram stolicy, pod Radzyminem, niespełna 22 km od ówczesnych rogatek miasta.
13 sierpnia 1920 roku bolszewicki generał Michaił Tuchaczewski rozpoczął decydującą ofensywę na Warszawę i następnego dnia walki toczyły się już w Radzyminie, który przechodził z rąk do rąk. Jednocześnie bolszewicy silnie atakowali 5. Armię gen. Władysława Sikorskiego nad Wkrą. Sytuacja stała się poważna i rząd Rzeczypospolitej Polski zdecydował ewakuację niektórych urzędów i korpusu dyplomatycznego do Poznania. Tylko paru ambasadorów-posłów, w tym nuncjusz Achilles Ratti (późniejszy papież Pius XI) pozostali w Warszawie.
Upadek stolicy oznaczałby nie tylko utratę punktu strategicznego, nie tylko zapanowanie w Warszawie “czerwonej dziczy”, ale byłby decydującym ciosem w moralną i duchową bazę odradzającego się Państwa Polskiego, nie mówiąc już o wpływie na sytuację w całej Europie.
Na szczęście żołnierz polski świadomy był roli, jaką miał spełnić. Rolę tę spełnił i - jak powiedziano - spełnił się cud. Cud nie sił nadprzyrodzonych, lecz sił drzemiących w duszy Narodu. Nie można jednak pominąć milczeniem faktu, iż podczas gdy decydujący moment zwycięstwa nadchodził, wszystkie świątynie w całej Polsce wypełnione były po brzegi rozmodlonym tłumem, który za przyczyną Tej, która broni “Jasnej Częstochowy i w Ostrej Świeci Bramie”, w całonocnej adoracji błagał Boga o zwycięstwo dla naszej armii.
W rozkazie operacyjnym z 15 sierpnia marszałek Józef Piłsudski pisał: Wszystkie wojska zrozumieć muszą, że bitwa ta rozstrzyga losy wojny w kraju i dać może pożądane rezultaty tylko przy najwyższym wysiłku i woli poszczególnego żołnierza i oficera.
Polska krucjata w obronie Wiary
Kościół, tak bardzo związany z narodem i całym społeczeństwem, od pierwszych dni wojny polsko-bolszewickiej wspierał działania Wojska Polskiego, apelował do wiernych i duchowieństwa, aby nie szczędziło wysiłku włączając się do obrony kraju, zachęcał do służenia ojczyźnie mieniem a nawet życiem.
Duchowieństwo apelowało do społeczeństwa o poparcie odezwy Ministerstwa Skarbu w kwestii pożyczki i wsparcie materialną ofiarą skarbu państwa: Polska poszczycić się tem może, iż episkopat nasz zawsze gorąco odczuwał potrzeby kraju i w chwilach ciężkich nie omieszkał spieszyć z ofiarą i skuteczną pomocą, nie wahał się nawet sięgnąć do skarbców kościelnych i z nich złoto i srebro, a nawet wota i naczynia święte składał na ołtarzu Ojczyzny. Kiedyż zaś ukochana Ojczyzna nasza w tak ciężkiej znalazła się potrzebie, jak obecnie - głosił kardynał Aleksander Kakowski, arcybiskup metropolita warszawski.
Zresztą już 2 maja 1920 roku we wszystkich kościołach odbyły się uroczyste Msze święte z wystawieniem Najświętszego Sakramentu - na intencję bojowników naszych na froncie, męczenników na Kresach wschodnich i zachodnich oraz budowniczych Polski silnej duchem chrześcijańskim i miłością Ojczyzny.
Nie zabrakło też przedstawicieli duchowieństwa w szeregach wojska, w walkach na pierwszej linii frontu. Na prośbę biskupa polowego Wojska Polskiego Stanisława Galla kard. Kakowski już w lutym 1920 roku pisał: Uznając w zupełności, że potrzeby armii, a zwłaszcza duchowe powinny w tej chwili, kiedy ten żołnierz bohatersko walczy o bezpieczeństwo naszej Ojczyzny, być na pierwszym planie, postanowiłem zgodnie z uchwałą zjazdu J.J.E.E.Ks.Ks. [Ich Ekscelencji Księży] Biskupów w Gnieźnie, aby 5 procent kapłanów mojej Archidiecezji podążyło na plac boju dzielić z żołnierzem trudy życia obozowego i zaspokajać jego potrzeby duchowe.
Niestety, wkrótce po zajęciu Kijowa (7 maja 1920 roku) rozpoczął się wymuszony odwrót wojsk polskich na zachód. Wówczas w “Wiadomościach Archidiecezjalnych Warszawskich” pisano: Silniej niż kiedykolwiek od czasu odzyskania niepodległości rozległ się po całej Polsce głos: “Do broni narodzie! wróg u bram Ojczyzny! co więcej, u wrót stolicy - Warszawy!” Temu głosowi duchowieństwo polskie, wierne tradycji ojców, zawtórowało całą potęgą umiłowania Boga i Ojczyzny. Powolne wezwaniu swoich Biskupów stanęło jak jeden mąż do służby pomocniczej walczącej armii. Część kapłanów naszej archidiecezji weszła do szeregu kapelanów wojskowych. Nie mogąc, co prawda, chwycić za broń, godzić w pierś wroga i siłą miażdżyć siłę, idziemy jako szafarze łask Bożych, słowem i krzyżem podnosząc ducha i budząc męstwo. Tym sposobem jednej sprawie służymy.
W obliczu nadchodzącego zagrożenia w imieniu biskupów polskich kardynał Edmund Dalbor prymas Polski zwrócił się do Ojca Świętego Benedykta XV z prośbą o błogosławieństwo dla Polski, pisząc m.in.:
Ojcze święty! Ojczyzna nasza od dwóch lat walczy z wrogiem Krzyża Chrystusowego - z bolszewikami. Odradzająca się Polska, wyczerpana czteroletnimi zmaganiami się ościennych państw na jej ziemiach, wyniszczona obecną wojną, zdobywa się na ostateczny wysiłek. Jeżeli Polska ulegnie nawale bolszewickiej, klęska grozi całemu światu, nowy potop ją zaleje, potop mordów, nienawiści, pożogi, bezczeszczenia Krzyża...
Pomoc z Watykanu
Biskupi zwrócili się także o pomoc i ratunek dla Polski do episkopatu świata:
Zwracamy się do was, najczcigodniejsi księża biskupi całego katolickiego świata, z wołaniem gorącym o pomoc i ratunek dla Polski. Zwracamy się w chwili tak bardzo dla nas krytycznej, kiedy to wróg potężny staje na naszych rubieżach, zagrażając nam podbojem i zniszczeniem... Wszak nie szukała Polska tej walki, narzucona jej ona została, nie walczymy zupełnie z narodem, walczymy raczej z tymi, którzy Rosję zdeptali, jej krew i duszę wyssali, idąc po nowe zabory... Dla wroga, który nas zwalcza, nie jest bynajmniej Polska ostatnią przestrzenią dla jego trofeów, lecz jest mu raczej etapem tylko i pomostem do zdobycia świata... Bolszewizm idzie istotnie na podbój świata... Polska w pochodzie bolszewizmu na świat jest już ostatnią dla niego barierą, a gdyby się ta załamała, rozleje się on po świecie falami zniszczenia... Bo bolszewizm jest ostatnim wykwitem wszelkich zasad negacji, chowanych przez całe stulecia, które godziły w rodzinę, w wychowanie, w ustrój socjalny, w religię, a nadto dziś godzą w samą do niedawna bóstwioną jeszcze przez siebie władzę... Zwracamy się przeto, bracia nasi, o ratunek, nie o pieniądze was prosimy, nie o amunicję, nie o wojskowe zastępy, nie prosimy was o to, zwłaszcza że nie wojny pragniemy, lecz jedynie pokoju, byleby tylko pokój ten nie był nowym u nas podbojem, a światu zagrożeniem. Pokoju pragniem i o pokój się modlimy, i was dlatego, najczcigodniejsi bracia, o broń prosim pokoju jaką jest modlitwa. Prosim was dzisiaj o szturm modłów do Boga za Polskę.
W odpowiedzi na apel Episkopatu Polski w liście z 5 sierpnia 1920 roku Papież Benedykt XV wyraził życzenie, aby wszyscy biskupi świata katolickiego wznieśli gorące modły dla ubłagania miłosierdzia Pańskiego nad nieszczęsną Polską, podkreślając, że obecnie jest w niebezpieczeństwie nie tylko istnienie narodowe Polski, lecz całej Europie grożą okropności nowej wojny. Nie tylko więc miłość dla Polski, ale miłość dla Europy całej każe nam pragnąć połączenia się z nami wszystkimi wiernych w błaganiu Najwyższego, aby za orędownictwem Najświętszej Dziewicy Opiekunki Polski zechciał oszczędzić Narodowi Polskiemu tej ostatecznej klęski.
Pomoc z Jasnej Góry
Jak to niejednokrotnie bywało w momentach trudnych dla kraju biskupi zwyczajem Ojców Naszych zebrali się 26-28 lipca 1920 roku na Jasnej Górze u stóp Matki Boskiej Częstochowskiej i pod przewodnictwem kard. Dalbora ślubowali:
Tutaj na Jasnej Górze, gdzie każdy kamień głosi cuda Twojej nad narodem naszym opieki, wyciągamy ku Tobie Matko litości błagalne ręce, byś w ciężkiej kraju naszego potrzebie przyszła nam z pomocą. Odrzuć wroga do granic naszej ojczyzny, wróć krajowi naszemu upragniony pokój, ład i porządek, wypleń z serc naszych ziarno niezgody.
W apelu do narodu biskupi nawoływali:
Podnieśmy się na duchu i z ufnością dziś wołajmy do Najświętszej Panny: Nie na to, o Pani, okazałaś się nam na nowo Polski Królową, nie na to na nowych drogach przewodzisz jej i królujesz, byś ukochany przez siebie naród z powrotem do osłon włożyła grobowych. Nie na toś nas tak dziwnemi, cudownemi prowadziła ku wolności drogami, by pozwolić na powtórne okucie narodu w pęta najstraszliwszej niewoli. Przynaglajmyż modłami Najświętszą Panią Naszą a łącząc się razem w modlitwie, połączmyż się razem we wspólnej obronie zagrożonego narodu w jedno jakoby bractwo narodowego zjednoczenia pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej.
Ramię przy ramieniu
Kard. Kakowski wzywał kapłanów archidiecezji warszawskiej do zgłaszania w Kurii Metropolitarnej swych kandydatur na kapelanów wojskowych, stwierdzając że wszyscy kapłani powinni stać na powierzonych sobie przez władzę stanowiskach. Polecił też tworzyć we wszystkich parafiach komitety parafialne opieki nad rodzinami walczących na froncie rodaków. Zachęcał wiernych do modlitwy i uczestnictwa w uroczystych Mszach świętych, nieszporach i adoracjach Najświętszego Sakramentu celem uproszenia błogosławieństwa dla ojczyzny i wojska (W chwili tak poważnej, jaką obecnie przeżywa naród polski, dla pokrzepienia ducha i wzmocnienia serc wiernych, na ubłaganie pomocy z Nieba, której Bóg nigdy nie skąpił proszącym o nią... zarządzam nabożeństwa błagalne). Miała to być nowenna z wystawieniem Najświętszego Sakramentu odprawiana dwa razy dziennie w kościele ojców jezuitów, u św. Anny i w kościele Zbawiciela, następnie całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu w dniu 8 sierpnia, po której procesje ze wszystkich kościołów udały się na plac Zamkowy, aby tam połączyć się w jedną błagalną procesję do katedry św. Jana.
7 sierpnia w kościołach całej Polski ogłoszono skierowaną do wiernych odezwę kard. Aleksandra Kakowskiego:
Nadeszła chwila, kiedy cały naród, a w szczególności m.st. Warszawa ma zdobyć się na siłę, aby odeprzeć najeźdźców i spełnić święty względem ojczyzny obowiązek. W tym celu tymczasowa Rada Obrony miasta wzywa do tworzenia batalionów ochotniczych, do których stanąć winien każdy, kto zdolny unieść broń. Kogo na to nie stać niech spieszy do drużyn, które pracują koło kopania okopów. Nie trwoga, nie zemsta pchać nas winna, lecz płomienne wołanie Matki ojczyzny o pomoc i ratunek... Niech serca nie warzy zwątpienie i małoduszność, bo dopóki tętni w duszy polskiej wiara w opiekę Bożą i prawdziwy patriotyzm, nie masz takiej siły, któraby nas złamać mogła. Gubernator wojenny i Rada tymczasowa ujęła w swoje ręce obronę miasta, im więc należy się bezwzględny posłuch, a kto nie pójdzie za ich odezwaniem, nie jest godzien imienia Polaka. Więc naprzód na posterunek pod hasłem: “Bóg i Ojczyzna”.
Tego samego dnia biskup podlaski Henryk Przeździecki głosił:
Wielkie niebezpieczeństwo nam zagraża! Na granicach Ojczyzny z mieczem i ogniem stoją moskiewskie hordy bolszewickie. Bohaterskie wojska nasze w śmiertelnej walce zmagają się z wrogiem... Przy pomocy Bożej możemy się od tej klęski uwolnić i wroga na ziemię naszą nie wpuścić, jeżeli przestaniemy waśnić się i kłócić i staniemy ramię przy ramieniu, jak jeden mąż w obronie ognisk naszych i zagonów naszych.
Pewne sukcesu cztery armie sowieckie zostały w wyniku polskiej kontrofensywy pokonane. 15 sierpnia 1920 roku, w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, ziściły się intencje gorących modlitw Polaków oraz Ojca Świętego i biskupów całego świata katolickiego, a strategiczny geniusz Józefa Piłsudskiego zadecydował o losie Polski.
Fundament sukcesu
Wspominając te chwile generał Józef Haller w artykule “Najświętsza Maryja Wniebowzięta Cudowna Polski Królowa Święta”, opublikowanym w sierpniu 1952 roku w londyńskiej “Gazecie Niedzielnej” pisał:
Kiedy 14 sierpnia rozpoczynała się bitwa pod Warszawą, modliliśmy się gorąco w całym kraju, zwłaszcza w Warszawie, gdzie w kościele Zbawiciela odprawiana nowenna do Wniebowziętej Bogarodzicy po codziennej Mszy św. przy ołtarzu Matki Boskiej Częstochowskiej ubłagała nam zwycięstwo.
Pamiętać trzeba, że naród był zaskoczony i mocno wstrząśnięty nieoczekiwanym, tak gwałtownym odwrotem wojsk naszych. Naczelne władze, nie liczące się widocznie z tą możliwością, były zdezorientowane i jakby sparaliżowane, a ze wschodu uciekająca ludność z całym dobytkiem powiększała niepokój i grozę sytuacji. Przyczyniało się także stanowisko naszych sojuszników, którzy w obawie o rozszerzenie wojny interweniowali na rzecz zatrzymania walki, wysuwając jako linię demarkacyjną tzw. linię Curzona. Ale Sejm zdobył się na ustawę o utworzeniu Rady Obrony Państwa, do której weszli przedstawiciele wszystkich stronnictw politycznych pod przewodnictwem Naczelnika Państwa, Józefa Piłsudskiego, a prezes Rady Ministrów Witos został zastępcą przewodniczącego. Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował czterech doświadczonych starszych generałów również członkami R.O.P. Zaś zjednoczone społeczeństwo stolicy wyłoniło Obywatelski Komitet Obrony Państwa (O.K.O.P.). Do prezydium weszli przedstawiciele wszystkich stronnictw politycznych i wielkich organizacji społecznych.
R.O.P. uchwaliła jednogłośnie mój wniosek o tworzeniu Armii Ochotniczej, która rychło przekroczyła liczbę sto tysięcy, a pierwsza jej dywizja (złożona z Sokołów, harcerzy i studentów) już przy końcu lipca stoczyła dwie bitwy, pod Surażem i Paprocią, ułatwiając skoordynowany odwrót I Armii. Większość ochotników zapełniła szczerby i luki walczących oddziałów zasilając nie tylko liczbowo, ale zapałem swoim podnosząc ducha i całe morale wojska.
Pod Radzyminem
Rankiem 13 sierpnia 1920 roku gen. Haller wydał rozkaz nr. 3811-III Dowództwa Frontu Północnego, w którym jest zdanie:
Jutro zaczyna się decydująca bitwa o los wojny i Polski.
Po latach wspominał, że:
...rozkaz 13 sierpnia został wydany po gorących modlitwach do Boga za najpewniejszym pośrednictwem Orędowniczki naszej i Królowej, Najśw. Matki Chrystusowej, z całą ufnością w pomoc Bożą, ale też po sumiennym rozważeniu sytuacji wojsk naszych i nieprzyjacielskich i wzięciu pod uwagę ostatnich informacji jak i czynników zaskoczenia niespodziewanym atakiem upojonego zwycięstwami nieprzyjaciela.
Od świtu 14 sierpnia toczyła się zażarta walka o Radzymin, dokąd udał się gen. Haller i gdzie zarządził przeciwnatarcie jedną z dywizji stojących w odwodzie dowództwa frontu, co zatrzymało ataki bolszewickie na polskich okopach. Zawiadomiony przez niego prezes Rady Ministrów, Wincenty Witos przybył na front, aby zagrzać młodych niedoświadczonych ochotników, którzy zapełnili wielkie szczerby 12 dywizji piechoty. Również z odwodów autobusami warszawskimi przesunięto jeden batalion z Jabłonnej, który wyrzucił bohaterskim atakiem bolszewików, którzy wtargnęli do Izabelina. W tym czasie gen. Sikorski informował, że jego atak załamał się i wojska V Armii w odwrocie zbliżają się do Modlina. Wobec tego wydano rozkaz do zgrupowania wszystkich do dyspozycji stojących wojsk do powtórnego ataku wyrażając przy tym ufność, że przekroczą rzekę Wkrę.
Gen. Haller wspominał dalej:
Ustabilizowawszy odcinek frontu pod Radzyminem, ruszyłem na odcinek V Armii, gdzie zastałem sytuację, jak się spodziewałem - ostatnie oddziały V Armii przekraczały rzekę Wkrę. Tam pod Borkowem odznaczyłem dwóch rannych posłów na Sejm krzyżem Virtuti Militari, byli to pp. Downarowicz i Thugutt. Zaznaczam, że na zebraniu seniorów stronnictw sejmowych pod przewodnictwem marszałka Trąmpczyńskiego, na które zostałem zaproszony wraz z ministrem spraw wojskowych gen. Sosnkowskim, uchwalono zgodnie z moim wnioskiem odroczenie Sejmu, aby posłowie mogli spełnić swój obowiązek wojskowy.
Następnego dnia kontynuowany był atak na obydwu odcinkach frontu, przy czym znakomicie prowadzonym przeciwuderzeniem flankowym odwodową XX dywizją piechoty gen. Żeligowskiego, wspartym skutecznym ogniem artylerii, którą wysunąłem aż przed okopy, został w nocy zdobyty Radzymin, co zdecydowało o zwycięstwie, i wraz z walczącymi oddziałami dostałem się do zdobytego i płonącego Radzymina. 16 sierpnia w radzymińskim kościele parafialnym po dziękczynnej Mszy św. zabrzmiał uroczyście hymn dziękczynny “Te Deum laudamus”. Przybyły wtenczas z Rzymu J.E. ks kardynał Kakowski stojąc na stopniach kościoła udzielił błogosławieństwa apostolskiego, które przywiózł od Ojca św. Benedykta XV, zawsze okazującego Polsce swoją ojcowską życzliwość, po czym zostało wielu żołnierzy odznaczonych krzyżami Virtuti Militari.
Nieprzyjaciel próbował jeszcze bronić się w Mińsku Mazowieckim, skąd został wyparty 17 sierpnia koło południa przez oddziały frontu północnego, poprzedzane pancerkami (,,Paderewski” i “Danuta”). W samym środku miasta odprawiłem XV dywizję piechoty do dyspozycji Naczelnego Wodza, którego właśnie XIV Dywizja Grupy Uderzeniowej wkraczała do Mińska Mazowieckiego. To uwolnienie Warszawy, tak już bardzo zagrożonej, nazwał naród “Cudem nad Wisłą”, jak w roku 1914 zatrzymanie Niemców nad Marną przez wojska francuskie pod dowództwem marszałka Joffre otrzymało zaszczytną nazwę Cudu nad Marną. Walki kontynuowane pod bezpośrednim dowództwem Naczelnego Wodza w ostatniej bitwie nad Niemnem zakończyły wojnę polsko-bolszewicką zwycięstwem Polski.
Nie więcej o nim było w komunikacie sztabu jeneralnego, ponad to słowa: “Ze szczególnom uznaniem należy podkreślić bohaterską śmierć ks. kapelana Ignacego Skorupki z V dywizji piechoty, który w stule i z krzyżem w ręku przodował atakującym oddziałom”.
Zdumiony odwagą i męstwem bojowników polskich żołnierz bolszewicki cofał się w przestrachu i padał rażony - mówił w pierwszą rocznicę Cudu nad Wisłą Aleksander kardynał Kakowski - bo nad zastępami Wojsk Polskich widział unoszący się sztandar z wizerunkiem Matki Boskiej. A chociaż po zwycięstwie na ustach niewierzących widzieliśmy nieraz sarkazm, gdy mówiono o “Cudzie nad Wisłą” zwycięstwo nasze pozostanie na zawsze “wielkim zwycięstwem”, o “Cudzie nad Wisłą” będzie pisała po wsze czasy historia Polski i historia świata, a Kościół zawsze będzie przypominał wiernym swoim słowa Psalmu: “Jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuwa, który go strzeże” (Ps. 126, 2). Wszystkim obrońcom Ojczyzny cześć i chwała, Bogu wdzięczność.
SŁAWOMIR Z. FRĄTCZAK
About Me
Lech Alex Bajan Przewodniczacy MlodzieZy w Lubeskim 1985-86 ktory otwarcie przeciwstawil sie Doktrynie Komunistycznej 1985 roku.sierpnia 1987 roku w USA. Zalozyciel RAQport. Aktywny, skontaktowany politycznych i biznesowych w USA szczegolnia w Washington DC. Niezalezny, nieskorumpowany, czysty w EPN, polski patriota – myslacy w kategoriach co dobrze dla Polski i Polakow w kraju i zagranica. Matka nauczyciel emerytowany w Krasniku. Ojciec SW. pamieci zmarl 1989 roku – poeta spraw Solidarnosci i wolnosci polski, dlugoletni pracownik Fabryki Lozysk Tocznych ( FLT ) Krasnik - Miczyslaw Bajan Brat : Marek Bajan 3 krotny mistrz Polski w Piecioboju Nowoczesnym, olimpijczyk z Moskwy, trener w Berlinie. Wojek Kazimierz Kowal zaslozony dla Armi Krajowej na Lubeszczyznie Szczegolna zasloga za adbicie polskich dziewczat-kobiet z Powstania Warszawskiego wiezionych w okolicach Urzedowa K. Lublina 1946 roku przez sowieckie NKWD. Zamordowany w 1946 roku przez sowieckich oprawcow. Kuzyn Jerzy Bajan (ur. 4 maja 1901, zm. 27 czerwca 1967), polski pilot myśliwski i pułkownik. Bajan odniósł w tym Challenge'u de France 1936 wielkie zwycięstwo
Alex Lech Bajan
Polish American
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
EMAIL: alex@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
Subscribe to:
Comments (Atom)